Van ‘altijd aan’ naar weer onderdeel zijn’. Dertig dagen vertragen: vind je plek in de natuur
In het relatief recente rapport van de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving, Op de rem! Voorbij een hypernerveuze samenleving (2025), wordt opgeroepen tot meer verbinding, verscheidenheid en vertraging als tegenwicht voor een samenleving waarin veel van ons wordt gevraagd en waarin werk- en prestatiedruk een steeds grotere rol spelen. Toen ik het las vond ik veel herkenning. Wat ik alleen miste was de rol die natuur en natuurverbinding kan hebben om tegenwicht te bieden. Als je het aan mij vraagt ligt zelfs daar een deel van de oplossing voor de problemen die de RVS beschrijft.
We leven in een samenleving die behoorlijk ver afstaat van de natuurlijke wereld waarmee we als mens zo nauw verbonden zijn. We brengen een groot deel van onze tijd door in steden, tussen beton, schermen en kunstmatige prikkels. En hoewel technologie ons op allerlei manieren met elkaar verbindt, kan het soms ook voelen alsof we altijd ‘aan’ moeten staan. We hebben het gevoel dat we altijd verbonden moeten zijn, maar tegelijkertijd voelen we ons meer en meer eenzaam.
In dit artikel in het Financieel Dagblad (26 augustus 2026) van Alice van Essen vertel ik waarom alleen zijn in en met de natuur niet gevoelens van eenzaamheid kan oproepen, maar juist een gevoel van verbondenheid en geluk.
Van nature zijn we onderdeel van een veel groter geheel: van bomen, planten, dieren, water, bodem, lucht en de seizoenen om ons heen. We worden gedragen. We zijn niet alleen. We staan niet los van de levende wereld, maar staan er middenin.
Het mooie is dat we die verbinding niet opnieuw hoeven uit te vinden. We hoeven ons haar eigenlijk alleen maar te herinneren.
Dat is waar, voor mij, natuurverbinding en -beleving voor een groot deel over gaat. Het gaat niet alleen over het verminderen van stress, somberheid of andere mentale klachten. Het gaat ook over het geven en voelen van lichtheid. Verwondering. Plezier. Een gevoel van ruimte. Tevredenheid. Het fijne gevoel dat je even nergens naartoe hoeft.
Tijdens een bosbad vertragen we en maken we opnieuw contact met onszelf én met de meer-dan-menselijke wereld: onze inner nature en outer nature. Een mooie en eenvoudige manier om dat ook buiten een begeleid bosbad te beoefenen, is om een Sit Spot te hebben en daar regelmatig naar toe te gaan. Ik schreef er al eens eerder een Nature Has Your Back essay over. En ook in de Nature Has Your Back Podcast kwam het al voorbij.
Een Sit Spot is een plek in de natuur waar je regelmatig terugkomt. Een plek waar je je prettig en veilig voelt, waar je even kunt zitten, kijken, luisteren en simpelweg aanwezig kunt zijn. Door steeds naar dezelfde plek terug te gaan, ontstaat er langzaam een relatie met die plek. Je leert haar kennen door de seizoenen heen en gaat misschien ook merken dat de plek jou iets teruggeeft: rust, focus, energie, verwondering of een diep gevoel van verbondenheid.
En het mooie is: je hoeft daarvoor niet eerst naar een groot, stil en afgelegen bos. Je Sit Spot kan gewoon dichtbij zijn. In een stadspark, aan het water, onder een boom of op een ander groen plekje waar jij graag komt. Juist door de drempel laag te houden, kan natuurverbinding onderdeel worden van je dagelijks leven.
Daarom wil ik tussen 10 september en 10 oktober 2026 aandacht geven aan onze collectieve mentale gezondheid én aan de positieve rol die natuurverbinding daarin kan spelen. In deze periode is de Sit Spot-cursus met 50% korting verkrijgbaar.
10 september is Wereld Suïcide Preventie Dag en 10 oktober Wereld Mentale Gezondheidsdag. Precies dertig dagen dus – toevallig net zo lang als de cursus (dat neemt overigens niet weg dat je de cursus ook over langere tijd kan uitsmeren).
Wat zou er gebeuren als we die dertig dagen gebruiken om opnieuw wat vaker naar buiten te gaan?
Om een plek te vinden waar we ons kunnen nestelen, ons veilig te voelen. Om stil te staan bij wat er om ons heen leeft. Om onze zintuigen weer wat meer open te zetten. Om opnieuw een relatie aan te gaan met de natuur – en daarmee ook met onszelf. Het doet goed om af en toe te vertragen, je plek in te nemen en je weer even onderdeel te voelen van iets dat groter is dan jezelf.
Ik nodig je van harte uit om het te proberen.
